Omdat ik weet dat ik nog wat werk heb voor ik mijn deskresearch kan afronden, ben ik vandaag naar de bib geweest. Ik heb vooral opzoekingswerk verricht rond de nazorg van Anorexia Nervosa, maar ook rond online communities. Over dat eerste heb ik 3 boeken* gevonden, maar voor dat tweede ging de zoektocht niet zo vlot. Blijkbaar kent de Hasseltse bibliotheek geen online communities en gemeenschappen, dus moet ik het net maar eens afschuimen voor wat handige informatie en boeken voor mijn thesis rond communities (of mijn cursussen van de afgelopen jaren nog eens terugzoeken).
Desnoods moet ik maar eens bij een vriendin in Leuven gaan logeren om daar eens een kijkje te nemen in de bib. Ze had me al gezegd dat ze zich wel zou opofferen om mee in de bib van de KUL te gaan zoeken zolang ik dan ’s avonds maar mee ging genieten van het nachtleven. Wat moet dat moet he 
Alles voor de thesis!
Ook heeft mijn contactpersoon X, me laten weten dat ze nog mensen kent en dat ze hun gaat contacteren, voor ik een mail stuur met de vraag om medewerking.
Verder moet ik eerlijk zeggen dat ik me, door mijn schema voor de komende 2 weken, wat in het nauw gedreven voel. Mijn examens komen eraan en daar mag ik echt niet op falen. Maar ook de groepswerken, waar ik voor Gamelab een marketingplan met alles erop en eraan moet maken en voor Experimental Media nog heel wat met mijn groepje moet beraadslagen voor ons project voor het modemuseum, nemen heel wat tijd in. Nog even tanden bijten … De thesis zal toch even moeten wachten (of toch een beetje 
). Ik vind het vrij spijtig, want ik vind dit wel het leukste wat ik al voor c-md heb kunnen doen. Iets wat mij persoonlijk helemaal ligt en waar ik anderen mee kan helpen (hoop ik)!
3 Boeken
1. Gewichtige lichamen (M.Rekkers)
2. Zorgen voor jezelf – slank, slanker, slankst (J. Spaans)
3. Anorexia Nervosa – Hoe doorbreek ik de cirkel? (Y. Simon)
Ik heb net prachtig nieuws gehoord. Bijna elk jaar ga ik op luilekkervakantie in Spanje en voor mijn vakantie spaar ik heel wat geld bijeen om daar op de marktjes en in de gezellige winkelstraatjes te spenderen. Het probleem is meestal wel dat de maten zo klein zijn, dat mijn pink er zelfs nog niet in kan . Maar volgend jaar zal dat niet meer het geval zijn!
Kleine maten zijn namelijk binnenkort taboe in de etalages van de modewinkels in Spanje. Dan spreekt men wel van bijvoorbeeld Mango en Zara. Dit doet men omdat de Spaanse regering pleit voor een gezonder lichaamsbeeld, waar helemaal niks mis mee is, want het heersende mode-ideaal zorgt ook in Spanje voor gezondheidsproblemen zoals Anorexia Nervosa. Men wil schoonheid en gezondheid uiteindelijk hand in hand laten gaan.
Toch ben ik blij dat ik heel wat kilo’s kwijt ben tegen volgende zomer, want de campagne wordt tot nu toe alleen maar uitgevoerd in de grote modewinkels en aangezien ik meer een markt-shopper (in Spanje) ben, wil ik toch genieten van al dat (goedkoop) moois dat er te vinden valt!
Neem hier ook eens een kijkje wanneer je benieuwd bent welke maat je in het buitenland moet aanschaffen. (Waarschuwing, dit kan schokkerende gevolgen hebben )
Afgelopen donderdag had ik afgesproken met X. Ik wist enkel van X dat ze aan de ziekte Anorexia Nervosa leedt, en ik had al een mentaal beeld klaar van hoe ze eruit kon zien. Maar X verbaasde me op alle vlakken. In plaats van een onzeker lelijk meisje, was X een mooie sympathieke en intelligente jonge vrouw. Ik heb geen vragenvuur opgesteld, omdat het volgens mij doeltreffender is om iemand vanuit zijn eigen visie te laten vertellen. We hebben ongeveer 3 uur gebabbeld over alles en nog wat, maar vooral over X’s ervaring met Anorexia.
X’s verhaal: Toen X 14 was, gaf haar moeder haar altijd pakketjes eten mee voor ’s middags. Omdat ze de boterhammen niet luste, at ze ’s middags niet. Al snel werd dit een gewoonte (die toen nog helemaal niets met een eetstoornis te maken had, maar later wel een hulpmiddel werd om sneller gewicht te verliezen). X is altijd een slank meisje geweest, maar kreeg nu de drang om mager te worden. Na een tijdje begon ze ook thuis minder te eten. X houdt veel van haar ouders, en ze hebben veel voor haar over, maar over een “warme” band kan je niet spreken. Bij de maaltijden ging het er altijd gehaast aan toe, omdat haar ouders druk waren met hun werk. Ze zagen het probleem dus niet onmiddellijk. Ook X had eerst niet door dat ze een “probleem” had. Pas toen ze informatie over Anorexia tegenkwam besefte ze dat er iets niet juist zat. Er waren namelijk heel wat kenmerken die bij haar voorkwamen.
Ook voelde X zich niet klaar om volwassen te worden, om zelf beslissingen te moeten maken. Ze voelde zich niet klaar voor de echte wereld, met als gevolg dat ze haar lichaam “jong” wou houden en niet de puberteit in wilde. Zo wilde ze de ontwikkeling van vrouwelijke vormen ontwijken.
Iets wat haar eetstoornis waarschijnlijk nog een duwtje in de rug gegeven heeft, is het feit dat X bisexueel is en daardoor in de knoop zat met zichzelf, want welke keuzes zou ze moeten maken en zou haar omgeving haar geaardheid aanvaarden?
Toen haar ouders ook doorkregen dat er wat mis was, doordat X steeds magerder werd en bijna niks at, besloten ze dat ze hulp moest krijgen. Op haar 17de werd X dan ook opgenomen in Alexianen in Tienen. De therapie was heel moeilijk voor haar, omdat ze enorme hoeveelheden voedsel (naar haar beleving) moest eten en ze ook aan spiegeltherapie moest doen, waarbij de patiënten voor de spiegel in hun ondergoed met zichzelf en de andere patiënten geconfronteerd worden. X had hier erge problemen mee, net als de meeste patiënten. Ze wilde zichzelf niet in de spiegel zien. Tijdens deze therapie moest ze vertellen hoe ze haar lichaam zag. Ook deden ze aan danstherapie en relaxatie-oefeningen.
Verder kregen ze psychotherapie (elke groep heeft een eigen psychotherapeute) waarbij de groep samen over hun problemen praat en elkaar wijst op fouten die ze bij anderen zien. Het gaat er vaak hard aan toe. Ook kreeg X ergotherapie, waarbij ze haar problemen aan de hand van knutselwerk moest proberen weer te geven. X vond deze therapie niet echt hulpzaam, omdat er na het maken van het werk niet genoeg met het werk gedaan wordt.
In het weekend (na enkele weken) mogen de patiënten naar huis. Voor ze naar huis gaan hebben ze een werkvergadering, waar iedereen vertelt wat ze met het weekend gaan doen en wat er moeilijk gaat zijn. Na het weekend bespreken ze dit dan. De groep geeft elkaar raad.
In de groep gebeurt het ook soms dat de groep kritiek kan uiten op een persoon naar haar eetgedrag toe, dit gebeurt meestal tijdens de eettherapie.
X vertelt ook dat ze anders is dan andere (gevoeliger), dat ze nog steeds symptomen van haar ziekte meedraagt, ook al is ze aan de betere hand. Ze heeft het constant koud, heeft enorm veel moeite met inspanningen zoals fietsen (doordat haar spiermassa is afgenomen) en kan het niet goed verwerken als ze mensen een enorme massa ziet eten. Ook is het nog steeds moelijk voor haar om met mensen die ze minder goed kent iets te gaan eten, ze voelt zich er nog steeds ongemakkelijk bij dat anderen haar zien eten.
In het weekend staat ze later op, omdat ze zo een maaltijd kan overslaan. Nog steeds heeft ze mindere periodes, waarin ze het moeilijk heeft om niet te hervallen. In Tienen maken ze de patiënten dan ook duidelijk dat ze onmiddellijk op gesprek moeten komen en indien nodig terug moeten komen voor een versnelde opname.
In Tienen zijn er vier groepen:
Groep 1: Dit is een kennismakingsgroep. Hier moet je nog niet het gehele eetpatroon volgen, je mag niet naar huis in het weekend.
Groep 2 & 3: Deze groepen bestaan uit patiënten die aan de ziekte Anorexia of Boulemia Nervosa lijden. In deze groepen heeft men de gehele dag door verschillende therapieën. Men werkt vooral rond eten en lichaamsbeleving. In deze groep heeft X lange tijd gezeten.
Groep 4: Hierin zitten patiënten die ook nog een ander probleem met zich meedragen, zoals drugsgebruik of automutilatie.
Normaal kom je alleen in Tienen terecht, wanneer je vrijwillig besluit tot opname. Je verblijft er dan voor 3 tot 6 maanden. X verbleef er 4 maanden.
Ook na het verblijf is er nog houvast aan de instelling. Op het internet hebben ze een soort prikbord, waar de patiënten zelf reacties kunnen posten of een post aanmaken over hoe ze zich voelen. X vertelde me dat het prikbord inactief is en dat dat vast ook iets te maken heeft met het uiterlijk van de site, maar ook met de hoeveelheid patiënten die de instelling verlaat en dus actief zou kunnen deelnemen op de website. (de website is enkel voor patiënten). X gebruikt het prikbord zelden, omdat de mensen zo veraf van haar staan. Op de site van het SABN is er een band voelbaar die op het prikbord naar haar mening afwezig is.
Het meisje op de foto is niet X.
We zijn nu reeds enkele maanden ver en ik begin het concept van bloggen eindelijk te snappen. Eerlijk waar, ik was een blog-analfabeet tot een paar maanden terug. Via mijn thesis heb ik me in het wereldje geïntegreerd en eigenlijk valt het me heel goed mee. Ik lees blogs van andere mensen en verbaas er me over hoe mooi de woorden over het scherm glijden, hoe vlot hun schrijven is en hoe prachtig ik sommige statements vind. Ik ga mijn blog ook gebruiken voor andere onderwerpen die ik tegenkom op mijn weg doorheen het leven. Ik kan hier bundelen wat me dit jaar aanbelangt en niet enkel wat mijn thesis beroert. Ik snap “bloggen”, I do. (ik moet me enkel nog een spellingchecker aanschaffen …)
Het is al zover, doomday komt dichterbij … en ik ben er helemaal klaar voor (alleen mentaal niet ). Mijn presentatie kan je dan ook vinden op deze link en de bijhorende tekst kan je vinden op deze link 
. Duim morgen allemaal voor mij (tussen 14u45 en 15u45) want dan ga ik me gedurende 10 minuten (en niet meer) moeten bewijzen! Succes nog aan mijn medestudentjes!
Mijn thesis en bronvermelding tot nu toe kan je hier vinden: thesis en bronvermelding. Momenteel ben ik mijn presentatie voor komende donderdag aan het voorbereiden. Het is allemaal erg spannend. Ik ben gisteren gaan spieken bij de presentaties van de anderen om te kijken wat er allemaal verteld werd. Ik hoop maar dat ik het juiste vertel en niet over mijn 10 minuten ga. Ook ben ik nog aan het piekeren over hoe mijn presentatieachtergrond eruit moet zien. Ik weet, het is muggenziften, maar alles moet perfect Wish me luck!
Blijkbaar zien we er allemaal zo slecht nog niet uit. Neem een kijkje:
Ook in de wereld van Anorexia wordt hier gebruik van gemaakt:
Voor mijn thesis was me gevraagd een boek te lezen dat de ervaring van een persoon met een eetstoornis beschrijft, zodat ik me beter kan inleven in de theorie. Ik heb gekozen voor het boek “Stille Strijd”, omdat het geschreven is door iemand die zelf een eetstoornis heeft gehad en het een jeugdboek is, wat dus ook aanspreekt tot de doelgroep, jonge adolescenten.
Het boek gaat over een meisje, Anne, dat wil afvallen. Anne kijkt heel erg op tegen haar jongere, knappe zus Sophie, en haar beste vriendin Amaryllis. Op een dag staat Anne voor de spiegel en het lijkt wel of niets in haar kleerkast haar nog mooi past. Ze besluit om te diëten. Ze eet zo min mogelijk en lijdt elke dag honger. Omdat het afvallen niet goed gaat door minder te eten, besluit ze om te stoppen met eten. Ze valt af, maar ziet zichzelf nog altijd als dezelfde dikke persoon in de spiegel.
Ze heeft te weinig zelfvertrouwen en wil ergens de beste in zijn. Anne besluit dat ze de slankste wil worden. Haar obsessie gaat steeds verder. Ze straft zichzelf als ze niet afvalt door nog minder te eten. Uit frustratie doet ze aan automutilatie.
Na een paar maanden begint haar omgeving zich vragen te stellen. Haar ouders vertrouwen het niet en verplichten haar terug te eten. Anne bedenkt dat ze zo niet meer kan afvallen en is als de dood om terug bij te komen. Daarom gaat ze laxeermiddelen slikken. Zo kan ze eten en toch afvallen. Bijna wekelijks moet ze de dosis laxeermiddelen verhogen, omdat haar lichaam er anders niet meer op reageert en ze als gevolg geen gewicht meer verliest.
Haar ouders merken dat er geld verdwijnt en haar moeder vertrouwt het niet meer en gaat op zoek in Anne’s slaapkamer. Ze vindt de laxeermiddelen en confronteert Anne ermee. Anne beloofd dat ze zal stoppen, maar ze kan het niet.
Anne’s ouders besluiten haar mee te nemen naar de dokter. Anne moet wekelijks op de weegschaal. Uit schrik dat ze haar leugens te weten komen ( ze is ondertussen al 20 kilo kwijt en verteld iedereen dat het maar 10 kilo zijn) steekt ze gewichtjes in haar ondergoed en drinkt ze liters water voor haar doktersbezoek. De dokter heeft geen ervaring met patiënten met Anorexia en gelooft Anne.
Anne krijgt geen zakgeld meer en kan dus geen laxeermiddelen meer kopen. Als gevolg daarvan gaat ze braken. Op dat moment weegt ze nog 39 kilo. Haar sociale leven hangt aan een zijden draadje, haar hele leven draait rond eten en haar vriendschappen en familiaal leven is niet meer wat het was.
Anne’s ouders besluiten haar op te laten nemen in Tienen. Anne wilt niet, maar ze heeft geen keuze meer. In de kliniek ziet ze andere patiënten en denkt ze dat ze “zo” niet is. Zij is niet zo mager, ze is niet zo met eten bezig. Langzaam aan komt het besef toch en Anne geeft toe aan de therapie. Ze laat haar omgeving weten dat ze spijt heeft van alles en dat ze haar best gaat doen om beter te worden.
