internet & eetstoornissen

Voor mijn thesis was me gevraagd een boek te lezen dat de ervaring van een persoon met een eetstoornis beschrijft, zodat ik me beter kan inleven in de theorie. Ik heb gekozen voor het boek “Stille Strijd”, omdat het geschreven is door iemand die zelf een eetstoornis heeft gehad en het een jeugdboek is, wat dus ook aanspreekt tot de doelgroep, jonge adolescenten.
Het boek gaat over een meisje, Anne, dat wil afvallen. Anne kijkt heel erg op tegen haar jongere, knappe zus Sophie, en haar beste vriendin Amaryllis. Op een dag staat Anne voor de spiegel en het lijkt wel of niets in haar kleerkast haar nog mooi past. Ze besluit om te diëten. Ze eet zo min mogelijk en lijdt elke dag honger. Omdat het afvallen niet goed gaat door minder te eten, besluit ze om te stoppen met eten. Ze valt af, maar ziet zichzelf nog altijd als dezelfde dikke persoon in de spiegel.

Ze heeft te weinig zelfvertrouwen en wil ergens de beste in zijn. Anne besluit dat ze de slankste wil worden. Haar obsessie gaat steeds verder. Ze straft zichzelf als ze niet afvalt door nog minder te eten. Uit frustratie doet ze aan automutilatie.

Na een paar maanden begint haar omgeving zich vragen te stellen. Haar ouders vertrouwen het niet en verplichten haar terug te eten. Anne bedenkt dat ze zo niet meer kan afvallen en is als de dood om terug bij te komen. Daarom gaat ze laxeermiddelen slikken. Zo kan ze eten en toch afvallen. Bijna wekelijks moet ze de dosis laxeermiddelen verhogen, omdat haar lichaam er anders niet meer op reageert en ze als gevolg geen gewicht meer verliest.

Haar ouders merken dat er geld verdwijnt en haar moeder vertrouwt het niet meer en gaat op zoek in Anne’s slaapkamer. Ze vindt de laxeermiddelen en confronteert Anne ermee. Anne beloofd dat ze zal stoppen, maar ze kan het niet.
Anne’s ouders besluiten haar mee te nemen naar de dokter. Anne moet wekelijks op de weegschaal. Uit schrik dat ze haar leugens te weten komen ( ze is ondertussen al 20 kilo kwijt en verteld iedereen dat het maar 10 kilo zijn) steekt ze gewichtjes in haar ondergoed en drinkt ze liters water voor haar doktersbezoek. De dokter heeft geen ervaring met patiënten met Anorexia en gelooft Anne.

Anne krijgt geen zakgeld meer en kan dus geen laxeermiddelen meer kopen. Als gevolg daarvan gaat ze braken. Op dat moment weegt ze nog 39 kilo. Haar sociale leven hangt aan een zijden draadje, haar hele leven draait rond eten en haar vriendschappen en familiaal leven is niet meer wat het was.

Anne’s ouders besluiten haar op te laten nemen in Tienen. Anne wilt niet, maar ze heeft geen keuze meer. In de kliniek ziet ze andere patiënten en denkt ze dat ze “zo” niet is. Zij is niet zo mager, ze is niet zo met eten bezig. Langzaam aan komt het besef toch en Anne geeft toe aan de therapie. Ze laat haar omgeving weten dat ze spijt heeft van alles en dat ze haar best gaat doen om beter te worden.